Feeling alone

Aaww ik snap je heel goed, ik vond het ook echt pittig, vooral het eerste half jaar… heb je familie die fijn is en af en toe kan komen helpen of jij daar heen kan? Ik snap dat je je schuldig voelt maar je bent ook maar een mens … ik las het boek jagen verzamelen opvoeden en besefte ineens heel goed hoe we kinderen grootbrachten voor eeuwen lang en hoe anders en individueel en daardoor eenzaam het tegenwoordig vaak is… dat helpt niet mee om het makkelijker te vinden.. maar goed dat je erover praat

It can be very isolating and lonely if you don't have much support around ect, feel free to message me if you want someone to speak with😊 I think also doing some things for yourself is really helpful when small things that you enjoy!

Oh man, I get it so much. I’ve experienced it with my first, and now I’m experiencing it with my second.
There’s nothing tha makes it better, in my experience, other than time. Also forgiving yourself for feeling this way and understanding that it’s totally normal in our world. We don’t love in tribes anymore, we’re isolated. We don’t have people always going to each other’s house and helping each other. We’re each responsible for ourselves, alone. It’s terribly sad.
I’ve also struggled to make friends because, despite really wanting to make friends, I’m always either busy or tired. I’m looking for other tired mums who would do low-energy activities like having a coffee and venting for a while/just contemplating life and kids. But there aren’t many people who like doing that :)

Je mag me altijd een berichtje sturen 🥹 héél herkenbaar!